Log in
Thor Header

Outlaw

The Day after: Casser La Voix en-of Blue Monday

De titel van een liedje van Patrick Bruel en de metafoor Blue Monday. Hoe paradoxaal – u zal het merken – kan zo’n titel zijn. Hoe kan een stem breken van vreugde of verdriet. Hoe kan iemand de dag na een top evenement  zo ‘blue’ zijn?

Ik wordt al wat ouder, en dan krijg je dit soort toestanden.

Heeft het met cross te maken?

Ja, maar niet zoals je gewoon bent van ons.

Het gaat gewoon nergens en overal over, gewoon een Blue Monday!

Thor!

no img


Stingray is een nickname, een niet zo lukraak gekozen pseudoniem. Daar zit wat achter, maar ach dat interesseert u niet, en ik wil het niet kwijt ook. Stingray, daar steek wel een crossgerelateerde duizendpoot achter. Ook daar willen we niet mee uit pakken. Voor de vollledigheid: Stingray, al zeg ik het zelf, is een ‘wysiwyg’.

En Stingray was een bevoorrecht getuige van de GP van Limburg, Vlaanderen, België…. whatever. De crew van Eric Geboers en Johan Boonen mag zich op de borst kloppen. Zaterdag veel volk, zondag ook volle taluds.

Daar gaat het niet over, al denk ik dat Lommel een hele schone toekomst tegemoet gaat. Hier kon iedereen genieten van twee dagen echte topsport, op een omloop die veel eiste van mens en machine en op een steeds meer gesmeerd lopende organisatie

70 euro kostte een ticket. Daar wordt hier en daar over gezeurd. Ik ga U hier van af helpen. Als je naar de finale van de Champions Leauge van het voetbal wil gaan zien, dan kostte een ticket voor San Siro dit jaar 440 €. Een willekeurig ticketje voor een show van Beyoncé kost rond de 100 €. In het beste geval krijg je daar maximaal 2 uur spektakel voor.

Wel, voor die 70 € mag je in de Champions League van het motorcross, de Rolling Stones van onze sport, twee dagen gaan, staan of zitten waar je wilde. Overal, en niet in een te klein plastieken nep stoeltje.

Kan je vrij door de ‘artiestenloge’ wandelen, gapen, defileren.

Kan je de werkers in actie zien.

Maar kan je vooral de actoren aanspreken. Niets laat zich zo gemakkelijk verleiden tot een selfie als de beste motorcrossers ter wereld. Het is een sport van de gewone man, door de gewone man.

Antonio Caïroli kwam zondag naast me staan. Zei eerst vriendelijk goeiedag omdat hij me  ‘van ergens’ kent. Ik ben niet zo selfieman, mijn kleinzoontje – zijn tweede GP - wel. “Antonio, zou U aub. op de foto willen met Léander?” “Off course, no problem.” Legt een arm om mijn ventje heen. Wrijft hem na de foto spontaan over de bol. 

Verplicht nummertje? Mogelijk, maar ik geloof het niet. Die mannen weten dat dit er bij hoort, en ze maken er ook geen probleem over. Antonio bleef bij me staan. “Ik kom supporteren voor  Gianluca Facchetti. Die heeft het zo zwaar gehad met zijn vele blessures.” Caïroli bleef de hele finale van de MX2 langs ons staan, beurtelings voor en achter om niks van de actie te missen. Dat onze stem brak – casser la voix – bij de titel van Jago Geerts zal hij niet gemerkt hebben. Antonio is naast een tig-voudig wereldkampioen ook een heel gewoon bereikbare en toch zo een speciale mens.

Ziet U het al gebeuren op een F1 wedstrijd. Dat Lewis Hamilton naast je komt staan en een babbeltje met je slaat? Of Kimi Räikkönen, of Paul McCartney na of voor zijn concert op de wei van Werchter? Probeer het eens en bel me als het lukt.

Is Toon de uitzondering? Neen hij is de regel. Max Nägl, Jeffrey Herlings, Romain Febvre, Bobryshev ……in feite noem maar op. Als je ze met respect benadert zal je merken dat ze héél toegankelijk zijn. Die ene uitzondering? Dat is deze welke de regel bevestigt.

Ach, dit verhaal loopt weer uit de hand, ik krijg er niks structuur in. ’t Is een Blue Monday….

Casser la voix. Nog zo’n moment opname.  Training Honda EMX150. Naast mij Davy Dousselaere, de man achter dit project.  We staan te babbelen. Rijdertje valt. Ligt wat ongelukkig onder de motor. Niet ernstig, maar hij kan niet weg. Vlaggeman doet prima werk. Komt er een Honda rijdertje aangereden. Ziet zijn vriendje liggen. Stopt, laat de motor in het zand zakken en helpt zijn vriendje onder  het motortje. Geen pijn? Ok”. Ze rijden beiden verder.

Casser la voix. Max Anstie. Groot bakkes schreven we vorige week. Kerel met ballen aan zijn lijf. Een echte Brit. Ach, het zijn kerels naar ons hart. Vorige week lukte het net niet. Zaterdag scheen het te lukken, maar dan kop in het zand. Zondag: DE man. Maar zoals het een echte Brit betaamt zette Max op het podium de tanden op mekaar, forceerde een glimlach, die van de winnaar. Maar diep in hem zat een draaikolk van emotie om die GP-zege, het gevoel de beste te zijn. In Lommel. Jaar na jaar! Zijn stem brak niet – hoorbaar tenminste – maar van binnen wel. Zeker weten! Brit of niet.

Casser la voix. Ik ken een Bulgaar, al zowat  - tig jaar. Zakenman, runt een groot transportbedrijf. Crossliefhebber. Hij nam de kleine Petar Petrov onder zijn hoede. Een crosserke van twaalf in een dozijn, viel niet eens echt op in het begin van zijn EK-campagnes. De man, nog boergondischer gebouwd als ik, geloofde er in. Trok ieder jaar zijn portefeuille om trainingskampen en verplaatsingen te betalen. Vertelde me wat de opbouw van Petrov’s loopbaan had gekost. Zondag schitterde Petrov. De man vroeg me beleefd of hij iets door de micro mocht zeggen als Petar zou winnen. Ik keek hem aan, want dergelijke vraag krijg je echt zelden. “In het Bulgaars dan? Dan kan het best hoor.” Ik keek de man aan en ik zag het. Glinstering in de ooghoek. Hij kon niet antwoorden. Casser la voix.

Yentel Martens. Vorig jaar ging een Europese droom stuk. Gekwetst, dat is motorcross. Nieuwe poging in 2016. Het zou na Loket een dubbeltje op zijn kant worden. 15 punten ophalen tegen een al even begenadigd zandrijders als Mike Kras. Moeilijk, wel haalbaar. Yentel deed wat hij moest doen. Won beide reeksen, was de sterkste aan zijn achterdeur. Maar ook Mike slaagde daar in. Opnieuw ging de titel voorbij. Op het podium hield Yentel zich sterk. Maar toen hij wegging konden we het zien. Het verlies van de titel was toen groter dan de vreugde om de winst. De kapot geslagen ambitie van een sportman. Casser la voix.

Eentje nog:ik ga al sinds de jaren stillekes naar de cross. Ja ik heb Bengt Aberg, Jeff Smith en Torsten Hallman nog weten rijden. Ik zie de sport nog graag. Ik zag Dré Vromans zijn titel verliezen, Zag Paul De Proost een Europese winnen, en ook die van Stefan en Joël. Ik zag trieste zaken, u weet wel van welke aard. Bij winst, verlies of drama, ik leefde mee. Nu, als ‘jonggepensioneerde met heel veel crosskilometers op de teller’ kreeg ik het gevoel dat  wel gehad had. ‘Been there, done that.’ Ik begin – sorry begon –afstandelijker naar het crossen te kijken. Als ik er niet bij moest werken, leek het vaak behang. Ik kreeg meer interesse in het netwerk rond de cross, dan het spelletje zelf. Tot gisteren. Tot Strijbos. Kevin won de GP. Volgens een bron – ik heb ze niet nagetrokken – was dat geleden van 2007. Toen ik het zag gebeuren, Kevin derde, Nagl wiens remonte stokte, het zou kantje boordje worden.En toen kreeg ik weer die vibe. Ik werd godver…mme weer emotioneel. Lang geleden dat ik me zo liet gaan. Daar moet je zo oud voor worden.

Maar ik sprak voor een publiek.

Ik dacht aan Patrick Bruel.

Ik dacht: “Ne laissez-pas casser la voix …”

Helaas……..

Het is maandagmorgen. Vroeg op, wegens de ganse nacht opnieuw ge-Lommel-d. Eigenlijk slecht geslapen.  

Casser la voix.

Letterlijk!

Ik lijk wel een kraai die krast op een winterdag.

Schor, geen enkele klinker komt er heelhuids uit.

Ik wordt gebeld, kan me nauwelijks verstaanbaar maken aan de telefoon. Wat moet mijn gesprekspartner niet denken?

Ach het maakt niet uit. Wat zal ik vandaag eens gaan doen. Ach ja, de lezers van MXWORLD zitten te wachten op de gebeurtenissen van gisteren.

Zal ik er aan beginnen?

Ik heb weinig zin. Ik heb geen zin.

De cooldown slaat keihard toe. Ik heb de blues.

De Blue Monday blues.

 



01/08/2016 | posted by Stingray

no img
no img
no img
no img
no img
Mx-discountBakens MotorsportJepfraDhondtHaan WheelsShock TherapyHPIEmxTradeMxtopshopUltimateBud RacingMxWorldLeon SagaertPutolinelaurense motorsDesmet MotorsportTVE Sports